28 Kasım 2011 Pazartesi

ARABAMIZ MI BİZİ GEZDİRİYOR, BİZ Mİ ARABAMIZI?



            Bir ülkenin uygarlık düzeyini karayollarındaki (şehir içi , şehir dışı) trafik düzenine bakarak  da anlayabilmek mümkün. İnsanlar şehir içinde bir yerden başka bir yere gitmek için yukarıda gördüğünüz  resimdekinin tam tersi bir manzara yaratıyorlarsa işte o zaman uygarlaşmaktan söz edilebilir. Bunun tersi yani, yukarıdaki resimdeki gibi bir manzara, uygarlığın değil zenginliğin! ve hovardalığın işaretidir. Gelecek kuşaklara aktaracağımız manzara bu olmamalı.
            Ülkemizdeki şehir içi ulaşımından aldığımız anlık bir görüntünün bende uyandırdığı tepki ve yarattığı  etkileşimi şöyle özetleyebilirim:
             Araba, kişinin gideceği yere ulaşmak için kullanılan bir vasıta değil de; kişi arabasını dışarı çıkarmış, sanki hem onun ihtiyacını gideriyor ve hem de tasmasından (direksiyonundan) tutmuş sevgi bağı ile bağlandığı maddi varlığını gezdiriyor.
            Arabasını gezdiren sahipler ne kadar az olursa biz de o kadar uygarlaşacağız.
   

25 Kasım 2011 Cuma

TOKYO

               Deprem İzleme Araştırma ve Planlama Heyeti Başkanı olarak Tokyo'dayım. Tokyo'ya iner inmez, Japon Deprem uzmanlarınca karşılandım. Dışişlerinden yetkililer de oradaydı. Beni vakit geçirmeden deprem önleme yatırımlarının yapıldığı tesise götürdüler. Kilometrekarelerce büyüklüğünde bir tesisti. Tesisin ortasında dışarıdan bakıldığında görünmeyen, üstü kapalı ve sadece denizaltıların güvertesine açılan kapak büyüklüğünde bir ağzı vardı ve otomatik olarak açılıyordu. Gördüğüm şey şu idi:  Her Japon vatandaşı tesisin yanından geçerken elindeki kitabı sözünü ettiğim kapaktan içeri atıyor ve peşinden bir piston yardımıyla kitap aşağılara doğru bastırılıyordu. Böylece, yaşayan her Japon vatandaşının bir kitap attığını düşünürsek, on milyonlarca kitap atıldığını hesap edebilirdik. İş bununla da bitmiyordu, iyi bir kitap okuyucusu olan Japon vatandaşlardan bazıları birden fazla kitap atıyordu haznenin içine. Yanımdaki Japon uzmanlardan birine,  "sistem nasıl çalışıyor"  diye sorduğumda; uzman Japon olmasına rağmen türkçe konuşarak, "atılan bu kitaplar üst üste yığıla yığıla birbirinin içine geçecek, hamurları karışacak, çürüyecek ve üzerindeki baskıyla fosilleşecek, taşlaşacak  ve 44 yıl sonra bize güvenli ve depreme dayanıklı zeminler ile evler oluşturacak" dedi. "Neden 44 yıl" diye sordum. O da bana, "2055 yılına 44 yıl var" dedi. Ben de, depremle mücadele etmenin uzun vadeli bir planlamadan geçtiğini öğrendiğim Japon uzmana teşekkür edip, incelememe devam ettim.

24 Kasım 2011 Perşembe

BAŞAK

                 Olgunlaşan başak eğilir. Eğilen baş değil, eğilen başak olmak gerek.

19 Kasım 2011 Cumartesi

ISLAK ÇİÇEK AŞKIN EN BÜYÜK DÜŞMANIDIR (RÜYA)

               Suadiye'deki ofisin penceresine açılan manzaranın bulunduğu Büyükada'ya gözlerimi çevirip baktığımda, o güne kadar görmediğim farklı bir şey gördüm. Ada'da, martılardan aldığı ödünç kanatlar ile uçarak gelmiş bembeyaz gelinlikler içinde bir kadın vardı. Çok uzaklardan  geldiği için, yorgun kanatlarından kan damlıyordu. "Buna benzer bir rüyayı şimdiye kadar hiç görmemiştim" diye fısıldadım kendi kendime. Hem de güpegündüz... İndiği yerde iki saat vardı. İkisi de çalışmıyordu. O anda nasıl olduysa kendimi o'nun yanında bulmuştum.. Kanatlarından damlayan kanlar durmuştu birdenbire. Çocukluk sevgilime ait olan saati o'na verebileceğimi söyledim.Yüzümü bacaklarının arasına götürüp sessizce ağlamaya başladım. O da benimle birlikte ağlamaya başladı. Başımı kaldırıp gözlerine baktım, tam ellerimi yüzüne götürecekken birden gök gürledi, sağanak boşaldı. Gelinliği ıslanmaya başladı, yüzü ve elleri sular altında kaldı. O bana " kaçıp kurtar kendini....."  diye bağırıyordu. "Hava, çok kötü patlayacak". Ben ise "seni bırakıp gidemem" diye haykırıyordum. Öyle de yaptım, onu da aldım, son kalan ada vapurlarından birine binip Moda' ya geçtik. Moda'ya geldiğimizde üzerinde günlük elbiseleri vardı ve kuruydu. Elindeki gelin çiçeği hâlâ duruyordu ve de  ıslaktı. Onu büyük bir özenle bir duvarın üzerine bıraktı. Bunu yaparken gülümseyerek bana döndü ve "ıslak çiçek aşkın en büyük düşmanıdır" dedi. Beni öptü ve bu öpücük "benden önce sevdiğin tüm kadınlara olan aşkını öldürsün" dedi. Dudaklarımız birbirinden ayrıldı. Elini uzattı,  tuttum, ikimiz birlikte Moda'dan Kadıköy'e doğru yürümeye başladık. İskeleye vardığımızda onu  ilk kez uğurluyor olmanın düşüncesiyle; o, vapura binip karşıya geçerken, ben de bulunduğum mekandan o'nun içine doğru yok olduğumun farkına vardım.



İlk yayınladığım tarih: 12 Aralık 2009 / Birgo
Fotoğraf: N. Bilge Ceylan

18 Kasım 2011 Cuma

KOZMİK

         
                                                      
                Çocukluk yıllarımda Jules Verne'in "Arzın merkezine seyahat" adlı romanını okuduğumda, o fantastik yolculuktan  etkilenmiş ve yerin merkezinin romanda anlatılan yer olduğuna inanmıştım. Sonra sonra daha da büyüdüğümde, "dünya'ya baktığım" yerin, arzın merkezi olduğunu gördüm. O yıllarda 3 ila 4 milyar insan yaşıyor idiyse eğer, 3 ila 4 milyar nokta dünyanın merkezi olmalıydı. Yaşıyan insanın kendini, yaşadığı çevrenin ve olayların merkezinde sanması onun egosundan mı kaynaklanıyor, yoksa bu gerçekten böyle mi? Bir otobüs yolculuğunda yol alırken gördükleriniz sadece sizin baktığınız yerden şekilleniyor. Siz ne görüyorsanız, etrafınızda biçimlenen yaşam  da odur. Yaşayan 4 milyar kişinin gözü daha olduğunu ve bir yerlere baktığını düşünürsek, herkesin baktığı yerden gördüklerine göre bakılan yer dünyanın merkezi olmuyor mu? Kim istemez ki,  baktığı yerden kendini görmeyi.
               Böylece, evrenin merkezinin de yıldızlar olduğu bir gerçektir. Dünya'dan bakıyorsanız eğer, Dünya'dır evrenin merkezi. Samanyolu Galaksi'sine aitse bu yıldız, o vakit evrenin merkezi de o galaksi'dir.  Andromeda ise; Andromeda galaksi'si oluyor evrenin merkezi. Şimdilik oradan evrene bakan canlılar var mı bilmiyoruz. Baksalardı eğer, hem de bizim dünyamıza doğru, homo sapiens'leri görebiliyor olurlardı. Aramızdaki uzaklık sebebiyle baktıkları yerden dünyamıza ulaşan ışığın alacağı yol ve zamanı ve oralara dönünceye kadar geçen süreyi de göz önüne alırsak, ancak yüzbinlerce yıl öncesini görebileceklerdi. Oradan bakan o kişilere sormak isterdim; modern insanın ataları olan ve Afrika'da yaşamış olan homo sapiens'lerin rengi nasıldı diye. Biz Afrika'lıarı siyah olarak biliriz. Hala yaşıyan bir alt tür olduğumuza ve Dini öğretiye göre Adem ile Havva'dan geldiğimize göre, tüm dünya da, Afrika'da yaşıyan homo sapiens'lerden türediğine göre renkler neden farklı? Kuzey ve Güney Amerika'daki kırmızı derili atalarımız... Ya da uzak doğu'da yaşıyan çekik gözlü sarı renkli atalarımız. Şöyle bir soru sormak geliyor içimden (bilmediğim ve öğrenmek istediğim  için); tek bir Adem Babamız mı vardı, yoksa her rengin Adem Babası ayrı mıydı? Yoksa onların da kendilerini yaratan başka tanrıları mı vardı? İnsanlar  yüzbinlerce yıl sonra kâmil olmuşlar ve onlara artık yaratıcıları olduğunu söylemenin sırasının da geldiğine mi inanılmıştı? Yaratan, onlara bunu anlatmak için kitaplı ya da kitapsız peygamberler mi gönderdi. Her nebi kendinden önce geleni inkar etmediği gibi, onların da öğretilerine uyulmasını istedi. Bir de bu üç dinden olmayan Allahsız dinler (öğretiler) vardır. Hinduizm, Budizm, Totemizm, Şamanizm (ki Türklerin orta Asya'daki dini), vs. vs. Ateist'ler ve Deistler de var ayrıca. Böyle olunca, bir başka soru geliyor aklıma: Tanrının varlığı ve elçileri bile insanları bir inanç altında toplayamamış, onlara yol göstersin diye gönderdikleri peygamberlere inananlar, öncekilerle savaşmışlardır. Binlerce yıl geçmesine rağmen  hala süren din savaşları var yeryüzünde. Her biri tanrı tarafından gönderilen Peygamberler oldukları için soruyor ve öğrenmek isityorum: Yahudiler cennet'e gidecek mi? Hristiyanlar da gidecek mi? Gideceklerse; Yahudiler ve Hristiyanlar da, Müslümanların olduğu Cennete mi gidecekler? Yoksa onların her birinin cenneti ayrı mı? Peki başka soru: Hindu'lar, Budist'ler, Totemistler, Şamanlar'ın da Allah tarafından kabul edilen cenneti var mı? Yoksa neden?

DOZ AŞIMI

       
          Boşanmak, evliliğin yan etkisidir.        

5 Kasım 2011 Cumartesi

EN SICAK ATKI

             PI-FI-DIK; yani TFF Profesyonel Futbol Disiplin Kurulu (PFDK) , Beşiktaş Kulübüne, Fenerbahçe derbisinde kestiğin 20 bin TL. "atkı cezasını" kuruşuna bile dokunmadan Van'a göndermelisin.
             Van'lı küçük; o atkı sana helal olsun,  başın dik, alnın ak takabilirsin.  Ananın ak sütü gibi helal olan o atkının parası iki kere ödenmiştir.