Fikret Kızılok - Yeter ki

Fikret Kızılok - Haberin Var mı?

Fikret Kızılok - Gün Ola Devran Döne

Tülay German - BURÇAK TARLASI

Tülay German - doğrul koçum doğrul

RÜYAMDA 7 ŞUBAT

            On yıl kadar önce kapattığım eski işyerimin ofisindeyim. İçeri, biri orta yaşlarda diğeri genç iki kişi giriyor. Bana bir kart uzatıyorlar. Karta bakıyorum, şimdiye kadar hiç görmediğim bir dilde yazılar olan ve yine şimdi yaşamayan eski iş ortağımın kartviziti olduğunu görüyorum. Gelenler, ortağımın benimle bir randevusu olduğunu  ve onu aramamı söylüyor. Karttaki telefon numarasına odaklanıyorum. Numaralar arabic karakterde yazılmış. Fakat iyice göremiyorum. Ofise gelenlerden genç olana veriyorum. Numarayı sen oku ben de çevireyim diyorum. Fakat ne yaparsam yapayım, numarayı çevirmeyi başaramıyorum.. Daha sonra orta yaşlı adam ve genç olan alıyor telefonu, onlar da başaramıyorlar. Tam olarak numarayı çevirmek mümkün olmuyor. Daha fazla uğraşmadan gidiyorlar. Aşağı iniyorum. Yeğenim kapının önünden geçiyor. O günlerde ilkokula yeni başlayan yeğenim 'A.B.', 18 yaşlarında liseli bir delikanlı olarak görünüyor. Telâşlı bir şekilde, bana; 'T.A. beni çağırmış, bir iş görüşmesi  yapacakmış, buluşacağımız yer olarak da, sizin eski iş ortağınızın ofisini vermiş' diyor. 'Peki' diyorum, 'git, ama mademki bir iş görüşmesi, ona benim  yakınım olduğunu  söyleme,  Bakırköy'deyken, o zamanlar ünlü olmanın cesareti ve kendine güveni ile mahalledeki kız arkadaşım H.Ç.'yi basit bir neden yüzünden ağlatmıştı ve ben de onunla takışmıştım'...diyorum. 'Olur' diye karşılık veriyor. Ben de giderken arkasından sesleniyorum. 'Mankenlik teklif ederse, hayır de'!

RÜYAMDA 3 ŞUBAT

                  Bilmediğim bir yerde ve kalabalık bir topluluk içindeyim. Geniş bir mekânda herkes ellerindeki mızraklarla atış sırasının kendine gelmesini bekliyordu. Karşı duvarda bir dart tahtası vardı. Boyu iki metreye varan mızraklarla dart tahtasındaki hedefi vurma yarışması yapılıyordu. İlk yarışmacı, belirlenen mesafeden elindeki mızrağı hedefe doğru fırlattı. Mızrak olanca hızıyla hedefi tam ortadan yararak geçti ve gözden kayboldu. O esnada kendimi bir anda evde buluyorum ve elimde bir halı ile mızrağı aramak için yürüme mesafesindeki, yaşadığım yer olan Fenerbahçe-Dalyan sahiline gidiyorum ve mızrağın her zaman oturduğumuz çimlere yarıya kadar saplanmış olduğunu görüyorum. Aynı kalabalıkla orada da karşılaşıyorum. Bu kez insanlar evlerinden getirdikleri halıların üzerinde içkilerini içiyorlar, getirdikleri yiyecekleri yiyorlardı. Biraz sonra herkes üzerinde oturduğu halıları da alıp kıyıdan biraz uzaklaşıp, yüzlerini Kınalıada'ya dönerek beklemeye başladılar. Yanımda duranlardan birine 'neler oluyor?' diye sorduğumda, o da bana 'şimdi halı uçurtma yarışması var, onun için kıyıdan açıldılar, biraz sonra kıyıya koşarak gelecekler ve ellerindeki halıları uçuracaklar' dedi. 'Neden halı' dedim, 'bildiğimiz uçurtma' değil. 'Çünkü halı daha çok yük kaldırır' dedi. 'Ne yükü, halıların üzerine yük mü koyacaklar' diye sordum. 'Hayır' dedi. 'Bu insanlar, belleklerindeki kötü anıları ve düşünceleri ile bedenlerinde ve kafalarında kendilerine ağır gelen ne kadar yaşam yükü varsa halıların üzerine koyarak uçuracak ve ne kadar yükseğe uçururlarsa o kadar çok yükden kurtulacaklar ve hafifleyecekler' diye ekledi. 'Peki kimin kazandığını nasıl anlayacaklar, gözden kaybolunca hangi halının ne kadar yükseldiğini anlamak çok zor olsa gerek' dedim. Bana,  'şurada yatan yün yumağı şeklindeki beyaz kediyi görüyor musun' diye sordu. 'Evet' dedim. 'Halılar gözden kaybolunca, her yarışmacı tartılacak ve tartı sonunda o kedinin bir tüyü kadar ağırlığa sahip olan kazanacak' dedi. 'Unutmadan söyleyeyim; bu konuda Hereke halıları çok daha şanslı'! diye de eklemekten kendini alamadı. Her yarışmacı elindeki halıyı sırası geldiğinde denize doğru koşarak havaya fırlattı ve bir zaman sonra gökyüzü renk renk halılarla kaplandı.