Sürekli batıya gidersek, arkamızda kalan her yer doğu olur.
Doğuya giden otobüse binip, batıya gitmeyi düşlemek; aşağı inen asansöre binip, yukarı çıkmayı beklemeye benzer.
"Baraşılı" da "başarılı" bir yanlış yazımdır..
Bir zamanlar Cüneyt Arkın'ın bir film için verdiği çekimlerden iki film
çıkarıldığını ve sanatçının bundan habersiz olduğunu okumuştum.
Eleştiriye her zaman açık olmak gerek. Yapılan bir yanlış, eleştiri ile
düzeltilebilir. Bunda gocunacak bir şey yoktur. Hiç birimiz tam
anlamıyla yazar değiliz. Kaldı ki, düzeltmenimiz de yok. Eleştiriyi
yapan kişi, yeter ki, karşısındakini rencide etmesin ve saygınlığını
yitirmesin. Kişi, yanlışını düzelttikten sonra karşılığında teşekkür
etmese de olur...
Bach'ı dinledikten sonra, (klâsik müzik dışındaki) diğerleri 'süt vermeyen meme' gibi geliyor...
İnsanoğlu yirminci yüzyılın başından son dönemlerine kadar, gerek ritm,
gerek tarz ve gerekse yorum olarak her on yılda bir yakaladığını
'90'lardan itibaren artık yakalayamaz olmuş, bunu müzikte de görmek
mümkün. Hala Pink Floyd'da, Led Zeppelin'de, İron Maden'da, Jethro
Tull'da, Fikret Kızılok'da buluyoruz kendimizi. Popüler olanı hiç
söz etmiyorum bile. Her devirde birbirinin tekrarı, sabun köpüğü işler onlar.
Beynin özgürleşmesinden, onun kafatasından çıkıp gitmek olduğunu anlayanlar; boş kafataslarınızı saksı yapın.
Tanışma evresinde duyguların öne çıktığı anlarda es geçilen bazı
davranışlar, aynı çatı altında yaşamaya başlayınca çekilmez
olabiliyorsa; kişilerin yapması gereken, sevgi ve aşk duygusunun
sürekli doruk noktada olmayacağı uzun zaman dilimi içerisinde
katlanamayacağı bu davranışları bilerek bir kez daha düşünmeleridir.
Foto: Brassai (Untitled 1933)