EY ÖZGÜRLÜK

 

 

  
Okul defterime
Sırama ağaçlara
Kumlar karlar üstüne
Yazarım adını.

Okunmuş yapraklara
Bembeyaz sayfalara
Taş, kan, kâğıt veya  kül
Yazarım adını.

Yaldızlı tasvirlere
Toplara tüfeklere
Kıralların tacına
Yazarım adını.

En güzel gecelere
Günün ak ekmeğine
Nişanlı mevsimlere
Yazarım adını.

Gök kırpıntılarıma
Güneş küfü havuza
Ay dirisi göllere
Yazarım adını.

Tarlalara ve ufka
Kuşların kanadına
Gölge değirmenine
Yazarım adını.

Fecrin her soluğuna
Denize vapurlara
Azgın dağın üstüne
Yazarım adını.

Bulutun yosununa
Kasırganın terine
Tatsız kaba yağmura
Yazarım adını.

Parlayan şekillere
Renklerin çanlarına
Fizik gerçek üstüne
Yazarım adını.

Uyanmış patikaya
Serilip giden yola
Hınca hınç meydanlara
Yazarım adını.

Yanan lâmba üstüne
Sönen lâmba üstüne
Birleşmiş evlerime
Yazarım adını.

İki parça meyvaya
Odama ve aynaya
Boş kabuk yatağıma
Yazarım adını.

Obur köpekçiğime
Dimdik kulaklarına
Acemi pençesine
Yazarım adını.

Kapımın eşiğine
Kabıma, kacağıma
İçimdeki aleve
Yazarım adını.

Camların oyununa
Uyanık dudaklara
Sükûtun ötesine
Yazarım adını.

Yıkılmış evlerime
Sönmüş fenerlerime
Derdimin duvarına
Yazarım adını.

Arzu duymaz yokluğa
Çırçıplak yalnızlığa
Ölüm basamağına
Yazarım adını.

Geri gelen sağlığa
Kaybolan tehlikeye
Hâtırasız ümide
Yazarım adını.

Bir tek sözün  şevkiyle
Dönüyorum hayata
Senin için doğmuşum
Seni haykırmaya

Paul Eluard 

ŞATTÜ'LAŞK

 

İki ayrı yerden doğan ve kilometrelerce  birbirinden habersiz ve ayrı ayrı akan, onca vadilerden, engebeli arazilerden geçen, zaman zaman menderesler çizerek dinlenen zaman zaman coşkuyla denizine ulaşmaya çalışan bu iki ırmak, yollarının sonuna doğru birleşerek tek nehir olarak kendi denizine akacaktır.

BİR SONBAHAR HİKAYESİ

Her şey bir gün içinde oldu,

Sabahleyin her şey normaldi.

Bu gördüğünüz istasyon 

İlk defa böyleydi. 

Onun gelmesiyleydi,

Büyük bir değişiklik oldu.

Meselâ, kuşlar o gün

Yalnızlıklarını unutuverdiler.

Bu şimdi sararmış yapraklarıyla duran ağaç

Kimsesiz bir evsiz gibi geliyordu.

Ağaçların hemen arkasındaydı,

Çay bahçesini gördük,

Baktık, insanlar keyifli keyifli 

Çaylarını içiyorlardı.

Bir iki saat sonraydı, baktık,

Gün yavaş yavaş başlıyordu yaşamaya

Her şey sanki o anda hazırlanıyordu,

Hayatlarını yaşamaya.

Dolmuşlar, trenler, vapurlar 

Bir daha boşalmamak üzere doluyorlardı.

Aklımızdan geçen bir yeri, bir anda

Bulmuş olabilir miydik dünyada?

Her ağacın her taşın olduğu gibi

Bizim de bir yerimiz olacak mıydı?

Simitçi tezgahındaki çocuk, 

Oturmuş bizi mi seyrediyordu?

Yaşımıza baktı sanki, kendi kendine

Neden bu kadar geç geldiğimizi mi sordu.

Şimdi bu fevkalade gün geçip gidecek,

Ne kadar kolay bir tesadüf !

En başta yalnız biri olarak gelmiştim İstasyona

Bu tesadüften önce.

Her şey yerini alacak mıydı, sırası geldiğinde,

Acaba biz bütün bunları görüyor muyduk?

İlhan Berk, Hikaye şiirinden esinlenme.

AŞKIN RİTMİ

 

Bayan Y. ve ben dünyanın en uyumlu aşığıyız. Birimiz konuşurken diğeri kalbiyle dinler. Ben ve o kısa zamanda birbirimizin aşkını kazanabildiğimiz için çok mutluyuz.

Aşkİstanbul B1 (Çay, Simit)

         

              Rapunzel'e ithafen seriye başlangıç 

İki insanın birbirine duyduğu aşk,

İstanbul'un ruhuyla yıkanır. Şehir sadece bir

arka plan veya dekor değil; aşkın üçüncü bir      ortağı, şahidi ve en büyük destekçisi haline gelir.

Kısacası "Aşkİstanbul", yaşanılan aşkın büyüklüğünü ve hissettirdiği yoğun duygusallığı ancak İstanbul gibi kadim, dertli ve muazzam bir şehrin ihtişamıyla açıklayabilme çabasıdır. Şehir sevgilileşir, sevgili İstanbullaşır. İstanbulaşk olur, Aşkİstanbul....

İNCEPTİON!

  

Sirkeci merdivenleri dört katmanlı rüya gibi, çıktıkça bilince ulaşıyorsun.

 

CIVILTILARDAN

 

Demiştim ki: Bizi yan yana görünce bir şeyler olduğunu anlıyorlar..

Demiştin ki: Evet.. yakıştırıyorlar..

:

:

Dedim ki: Hayır. Onlar yakıştırmıyor.. Biz yan yana gelince, "aşk görünür hale geliyor"...

 

Örneğin: Trende; yanında oturan kadının, "görüneni görüp", gülerek yan koltuğa kayıp, bana yer açması gibi:)))